Według Roberta Koniecznego dobra architektura to taka, która „zawiera w sobie ładunek intelektualny. Zawiera myśl, która sprawia, że budynek jest konsekwentnie prowadzony od pierwszych kresek do realizacji. Z pomysłu wynika forma, struktura, materiały, łącznie z najdrobniejszymi detalami”. Do tego musi być w stu procentach funkcjonalna. Kolejne budynki, które wychodzą z katowickiej pracowni KWK Promes, stanowią swojego rodzaju logiczny ciąg, rozwijając wybraną przez architekta strategię projektowania, zgodnie z którą rozwiązania estetyczne podporządkowane są nie tylko warunkom, w jakich powstają, ale też dążeniu do tworzenia projektów niepowtarzalnych i zaskakujących. Jednocześnie, każdy następny dom jest rozwinięciem pomysłów opracowanych przy wcześniejszych projektach, a sam architekt nie ukrywa, że chętnie wykorzystuje sprawdzone wcześniej rozwiązania i cytuje samego siebie.

Konieczny jest w tej chwili najbardziej bodaj znanym i docenianym za granicą polskim architektem, a zaprojektowane przez niego domy zdobywają nominacje do kolejnych prestiżowych, międzynarodowych nagród. W ubiegłym roku z uznaniem spotkały się trzy z nich: wśród budynków uhonorowanych International Architecture Awards przyznawanymi przez Chicago Athenaeum Museum of Architecture and Design oraz European Center for Architecture Art Design and Urban Studies i Metropolitan Arts Press znalazły się domy Aatrialny i Ukryty, a do nagrody Miesa van der Rohe nominowane były dom OUTrialny i Bezpieczny (już wiadomo, że nie znalazły się wśród budynków zakwalifikowanych do ścisłego finału).

Budowa domu Bezpiecznego w podwarszawskim Okrzeszynie zakończyła się w 2008 r. Zastosowane w nim rozwiązania są odpowiedzią na oczekiwania klienta, który chciał mieszkać w domu dającym maksymalne poczucie bezpieczeństwa. Architekci zaproponowali więc szczelnie zamykaną kostkę, wprost wcielając w życie ideę „mój dom jest moją twierdzą”. Budynek jest prostopadłościanem, stojącym na otoczonej murem działce, a kluczowym jego elementem są ruchome fragmenty wschodniej i zachodniej elewacji, które można przesunąć w kierunku ogrodzenia. Wówczas otoczenie domu zostaje podzielone na dwie niezależne strefy – poprzedzający budynek od strony ulicy „bufor bezpieczeństwa”, w którym goście czekają na otwarcie drzwi oraz znajdujący się za domem ogród, do którego można się dostać tylko przez budynek. W ten sposób przebywający w ogrodzie mieszkańcy nie są narażeni na wizyty nieproszonych gości. Kiedy dom jest zamknięty – na przykład w nocy – strefa bezpieczna jest ograniczona do wnętrza budynku.

Dom ukryty na Dolnym Śląsku jest jeszcze w trakcie realizacji. Powstaje on w poniemieckim mieście, w którym dominuje przedwojenna zabudowa o skośnych dachach. I choć inwestor chciał postawić tu nowoczesny dom, w planach zagospodarowania przestrzennego zawarty był nakaz nakrycia budynku dachem dwuspadowym. Sam architekt zresztą uznał, że w otoczeniu pięknych, poniemieckich willi ostentacyjna, nowoczesna architektura byłaby poważnym dysonansem. Koncepcja wybrnięcia z tej patowej sytuacji pojawiła się właściwie sama. Kiedy Konieczny dowiedział się, że pod miastem rozciąga się sieć częściowo już zasypanych tuneli, postanowił odwołać się do tej właśnie „alternatywnej urbanistyki” i umieścić dom pod ziemią. Działka, na której powstaje budynek, opada w kierunku południowym i tam znalazł się ogród, na który otwiera się dom. Wjazd i wejście natomiast znajdują się w jej wyżej położonej, północnej części. Dzięki temu od strony drogi dojazdowej dom jest zupełnie niewidoczny, a funkcję bramy pełni potężna, porośnięta trawą klapa. Za nią droga zagłębia się pod ziemię i prowadzi do strefy dziennej znajdującej się na poziomie ogrodu. Sypialnie znajdują się na wyższej kondygnacji i ulokowane są w oderwanym od ziemi, 25-metrowym wsporniku, który „wisi” nad działką jak taras widokowy. Jego długość zdeterminowana jest liniowym układem sypialni – wszystkie musiały mieć okna od strony ogrodu. Pomysł umieszczenia domu pod ziemią nie jest wprawdzie nowatorski, ale wart uwagi choćby ze względu na możliwość pogodzenia dwóch na pozór wykluczających się kwestii i stworzenie nowoczesnej architektury, która nie ingeruje w krajobraz i zabytkową tkankę miejską.