Niemal wszyscy projektanci zainteresowani wykorzystaniem cyfrowych technologii donoszą o konferencji “First Annual Smart Customization Seminar”, która odbędzie się na na MIT w listopadzie 2008 roku. Jest o niej tak głośno z dwóch powodów. MIT to miejsce gdzie zrodziła się koncepcja “mass customization”, a więc połączenia technologii cyfrowej fabrykacji z kreatywnością, która drzemie w każdym (lub przynajmniej w wielu) “docelowych użytkownikach” rozmaitych produktów. Drugi powód to fakt, iż MIT zgromadzi w listopadzie wielu przedstawicieli firm, które zaimplementowały logikę “mass customization” w procesie rozwijania swoich produktów.

Uczestnicy konferencji to między innymi: Adidas czy Swarowsky. W Massachusets pojawią się również mniej znane firmy, takie jak: zazzle.com, Pargon Lake czy My Factory. Wygląda na to, że zabraknie tam także firmy Fluid Forms. A szkoda.

Fluid Forms ma siedzibę w Grazu, w Austrii, ale operuje praktycznie całkowicie on-line. Jej strona internetowa składa się z szeregu interaktywnych aplikacji, dzięki którym klient może ukształtować produkty znajdujące się w jej ofercie. Kształtowanie to ma oczywiście swoje granice. Odbywa się także w bardzo różny sposób, w zależności od produktu. Na przykład w przypadku “Earth Bowls” (mis ziemnych), klient może wybrać fragment terenu (być może nawet fragment na którym znajduje się jego dom), za pomocą Google Maps. Następnie topografia wybranego fragmentu kuli ziemskiej zostaje przeliczona przez internetową aplikację na trajektorię frezarki CNC, czego wynikiem z kolei jest trójwymiarowy model topograficzny, który w istocie może służyć jako... misa na owoce. Model można następnie dokładnie obejrzeć i zweryfikować. Jeżeli jest dobry, pozostaje nacisnąć “Add to Card” i wpisać numer karty kredytowej, jeśli nie, można zacząć budować go od początku.

Innym przykładem jest lampa Cassius, potocznie nazywana “boxing lamp”. Kształtuje się ją boksując walec za pomocą profesjonalnych bokserskich rękawic. Pod naciskiem uderzeń walec deformuje się i z czasem jesteśmy w stanie uzyskać bardzo satysfakcjonujący, klasyczny “blob”. Oczywiście wszystko to odbywa się w przestrzeni wirtualnej. Potencjalny klient klika myszką w wybrane miejsca wirtualnego trójwymiarowego walca, po czym widzi deformujące go “rękawice”. Stopniowo przed jego oczami pojawia się wirtualny blob, który można w każdej chwili zmaterializować za pomocą tego samego przycisku co w przypadku “Earth Bowl”.

Właściciele Fluid Forms podkreślają, że według nabierającej dopiero kształtu teorii tzw. “ekonomii doświadczenia”, starają się dostarczać swoim klientom nie tylko fizyczny produkt, ale także wspomnienia z procesu jego kształtowania. Z pewnością tak jest. Co więcej udaje im się także dostarczać ciekawe doświadczenia osobom nie będącym ich klientami, na przykład osobom odwiedzającym ich stronę internetową.

Fluid Forms zapowiada, że niebawem znacznie poszerzy swoją ofertę. Ta zapowiedź nie dziwi, ponieważ wydaje się, że potencjał tworzenia interakcji, która polega na formowaniu przedmiotów codziennego użytku wydaje się ogromny. Pozostaje jednak pytanie, czy proces ten musi być ograniczony wyłącznie do skali przedmiotów nie przekraczających największym gabarytem około 1,5 metra? Innymi słowy, czy możliwa jest aplikacja w architekturze? Skojarzenie z tzw. “parametrycznymi metodami projektowania” nasuwa się samoistnie.

Michał Piasecki
www.michalpiasecki.com